#3 Eigen nummers versus tributebands en een nieuwe EP van de band Goya
De lente lonkt en een tjokvolle editie
Hoi allemaal en welkom nieuwe abonnees!
De lente lonkt, februari vloog voorbij en het Achterhoekse popnieuws stapelde zich op. Bereid je dus voor op een tjokvolle editie. Ik overweeg daarom om niet maandelijks, maar tweewekelijks of wekelijks het Behind the Corner popnieuws te gaan versturen. Ik zal ins kieken en dan kuw altied nog zeen.
Veel plezier en mail me je tips voor de volgende editie!
Meindert
1. Kort nieuws
De vorige editie van BtC popnieuws stond in het teken van de kleine zalen waarvan er helaas steeds meer zijn verdwenen. Aangezien er gelukkig ook nog wél kleine speelplekken zijn en er in de afgelopen jaren ook wel wat nieuwe bijkwamen, leek het me wel een goed idee om samen met jullie een lijstje te maken van podia in de Achterhoek. (Behind the Corner begon destijds ook met een lijstje, de BUDA, Bands Uit De Achterhoek, -lijst).
Help je mee met deze nieuwe PidA-lijst? Samen weten we meer en zo kunnen we muzikanten hopelijk aan meer optredens helpen en meer live muziek in de Achterhoek stimuleren. Zodra de lijst een beetje vorm krijgt, zal ik er een nieuwsbrief aan wijden en deze maandelijks updaten.Een van die podia is het Lochemse Openluchttheater. Voor het windstreken festival is men op zoek naar bands die willen optreden voor een publiek van 1500 man. Lijkt je dat wat? Stuur dan een mail naar boekingen@openluchttheaterlochem.nl met een korte video waarin je de band voorstelt en natuurlijk een liedje dat jullie spelen. Meer info op de website.
Over Lochem gesproken. Al vijf jaar schrijft Marco van Lochem wekelijks Muzikale Voetnootjes in de krant Aalten Vooruit waarin muziek, herinneringen en actualiteit samenkomen. Op 14 maart verschijnt bij boekhandel Messink & Prinsen in Aalten een bundel waarin alle columns vanaf het begin tot eind vorig jaar zijn verzameld.
Op Facebook zag ik de Zutphense popnestor Hans Boersbroek een mooi verhaal over het voormalige Zutphense poppodium Debarak delen: “Diverse puzzelstukjes, oude contacten, hebben we samen naast elkaar kunnen leggen, waarna Boudewijn er een fantastisch artikel over geschreven heeft. Jeugdsentiment voor velen, maar ook een signaal aan de huidige beleidsmakers in Zutphen. De behoefte onder de jongste popgeneratie anno nu, is even groot als destijds. Een eigen underground broedplaats, uitgaansplek en podium in één.”
In de eerste ronde van Music Support Gelderland van dit jaar kregen vijf Gelderse acts een bijdrage van 1000 euro voor hun muzikale plannen om bijvoorbeeld opnames, releases, promomateriaal, shows en video’s te maken. De Achterhoekse zangeres en gitarist Yara Beeks uit Sinderen was een van de gelukkigen. Ben/ken jij iemand die daar ook gebruik van wil maken? 31 maart is de deadline voor de tweede ronde. Meer info op de website.
Vrijdagavond 13 februari draaiden alle vier de stoelen voor de Vordense Cleo Vlogman (30) bij de Blind Audition bij The Voice of Holland. Toen ook Suzan & Freek zich omdraaiden, kwam de ontlading. “Toen ging ik helemaal uit mijn bol. Ik wilde hen heel graag als coach.”
Vanmiddag was de eerste Tascam Live Sessions van de Lichtenvoordse producer Sean Gascoigne, de zoon van de Gaspiepe. Met publiek erbij werd in Amsterdam een unieke live performance van de band Abel Naturlich, van Abel Tuinstra, een oud-leerling van mij toen ik bij de popafdeling in Amsterdam het zakelijke curriculum doceerde, vastgelegd op analoge tape. In een volgende editie zal Sean hierover wat meer vertellen.
Ook vandaag vierde de Masha Bijlsma dat haar band 35 jaar bestaat, in café Het Wapen van Ulft. Al die jaren tourt de Silvoldse jazzangeres succesvol met haar band langs theaters en clubs in binnen- en buitenland. Correspondent Marcel van Berkum schreef een mooi uitgebreid verhaal voor de krant de Gelderse Post.
Vorig jaar sprak ik nog uitgebreid met reiki rocker Dennis Jansen die je wellicht ook wel kent van de coverband Pinutz of de Ierse muziek van Cloggy Dew. Zaterdag 7 Maart vindt er in ‘het Witte kerkje’ in Varsseveld een exclusief concert plaats van zijn mantraformatie Om Shree uit Ulft. De muziek van Om Shree nodigt bezoekers uit om meer innerlijke rust, plezier en ontspanning te ervaren. Daarlangs is er ruimte om mee te zingen, te dansen of heerlijk te genieten van van je innerlijke reis.
Afgelopen maand schrok de Achterhoekse muziek- en theaterwereld van het plotseling overlijden van zanger Dinant Duenk. Hij stond bekend als een energieke zanger van diverse Deep Purple tributes en was zanger en acteur bij o.a. Musical Productions Gaanderen en het Winterswijkse Steengroeve theater. Afgelopen december maakte hij voor het eerst een oudejaarsconference in de Winterswijkse schouwburg en nam hij zijn allerlaatste liedje toevallig bij mij in de studio op. Deze behaalde vorige week de 6e plek in de de Gelderse Top 100. In deze nieuwsbrief van Hooked een laatste saluut aan Dinant 💜.
2. Achtergronden
Eigen nummers versus tributebands
Afgelopen maand was er veel commotie over eigen werk bands versus tributebands. De aanleiding was een artikel met de Brabantse rockband Voltage. Vervolgens lokte de reactie van Pablo van de Poel ook weer veel reacties uit. Aangezien in de Achterhoek ook veel tributebands zijn en worden geprogrammeerd, wilde ik deze artikelen en een aantal reacties alvast voor jullie bundelen en ik zal in een volgende editie nog eens wat muzikanten, programmeurs en beleidsmakers hierover bevragen.
Het begon met het artikel ‘Band van The Voice-finalist vermorzeld door coverbands, popzaal walgt van ‘tribute-explosie veroorzaakt door SBS6’ dat op 1 februari verscheen: “Kleinere Nederlandse bands die het podium beklimmen met eigen werk hebben het zwaar. Ze worden aan alle kanten voorbijgestreefd door de immense populariteit van tributebands. De in 2011 opgerichte Brabantse rockband Voltage treedt nu naar buiten met een dappere bekentenis: het is steeds lastiger om tickets te verkopen. Meerdere bronnen in de sector bevestigen deze trend.”
Op 2 februari verscheen vervolgens de reactie van de Limburgse Pablo van de Poel in het artikel ‘Onrust in Nederlandse muziekscene om opmars tributebands, DeWolff slaat alarm om ‘stervende popsector’: “Bands die met eigen muziek willen doorbreken in Nederland, sterven langzaam uit. Daarvoor waarschuwt Pablo van de Poel, voorman en gitarist van de prijswinnende rockband DeWolff. Volgens Van de Poel worden beginnende bands door het huidige subsidiesysteem in de cultuursector in de steek gelaten. „De meeste poppodia boeken liever een tributeact dan een authentieke band, en dat is verontrustend.”
In een reactie op Facebook nuanceerde Van de Poel zijn verhaal nog wat verder en gaf een uitgebreide berekening erbij: “En het is een vicieuze cirkel: als je geen geld kunt verdienen met eigen muziek, kun je naast je fulltime baan ook niet genoeg tijd investeren in het werken áán die muziek. Vind maar eens een clubje gekken die elke dinsdagavond na het werk zin hebben om de nieuwe -21e eeuwse- Bohemian Rhapsody te schrijven. Waarom zóú je, als je meest haalbare carrièrepad er zo uitziet:
- maanden repeteren, repeteren en nog eens repeteren (€0)
- 20 Popronde optredens (€0 - €100 brandstof per show)
- voorprogramma DeWolff (€250 - €100 brandstof)
- 8 eigen clubshows (€750 per show, maar na €200 geluidsman, €150 lichtman en €200 brandstof blijft er €200 per show over)
Resultaat: - €250. Vervolgens moet je dan alleen nog even €8250 bij elkaar sprokkelen en dan kun je met dat geld je nieuwe album opnemen, zodat je het hele riedeltje weer kunt herhalen...”.
Op 3 februari kwam bij Maxazine met een mooie beschouwing van Jan Vranken in het artikel ‘Pablo van de Poel schiet op de verkeerde vijand’: “De streamingdiensten betalen nauwelijks. Een miljoen streams levert een fractie op van wat vroeger een gouden plaat waard was. Stijgende huurprijzen in binnensteden drijven kleine podia uit de markt. Jongerencentra verdwijnen door bezuinigingen op welzijnswerk. Het publiek vergrijst en kiest vaker voor herkenning dan voor ontdekking. En nieuwe bands concurreren niet alleen met andere bands, maar met TikTok, Netflix en gaming.
Van de Poel had zijn platform in de media kunnen gebruiken om te pleiten voor betere financiering van de popsector. Voor hogere minimumgages. Voor behoud van kleine podia. Voor investering in talentontwikkeling. In plaats daarvan koos hij ervoor om te schieten op tributebands en de podia die ze programmeren. Podia die vaak met kunst en vliegwerk proberen te overleven én ruimte te bieden aan nieuwe muziek.”
Op 4 februari schreef zanger en gitarist Ed Strulaart op Facebook een uitgebreide reactie waarin ook hij meerdere oorzaken aanwijst: “Tribute bands zijn een symptoom. Val die niet aan. De platforms met bereik moeten meer doen aan talentontwikkeling (Publieke TV, publieke Radio, publieke podcasts). Daar ligt een zeer belangrijke taak voor de overheid. Mits die bereid is z’n kop uit de eigen aars te halen. (tot zover mijn poging om het netjes te houden ;)). De podia, programmeurs en mensen die zich binnen die podia verenigd hebben moeten nóg harder bij de overheid aan het hek rammelen dat ze meer geld nodig hebben voor talent ontwikkeling. En zich daar vervolgens (ook intern) hard voor maken.”
Zangeres Floor Kraayvanger van de tributebands Stapled en the Etta James Experience had ook een genuanceerde reactie op Facebook: “Je kan ook in een tribute band zitten, overigens met heel veel liefde en nog meer plezier, en nog steeds te weinig optredens hebben omdat het repertoire van de artiest te onbekend is voor het grote publiek. Dat houdt me niet tegen… sterker nog.. ik zet dapper door, omdat ik vind dat deze muziek gehoord moet worden. Maar soms voelt het net alsof ik weer met Superfloor (eigen werk) aan het strijden ben. Heel blij met de boekers die het wél met ons aandurven en hun nek uitsteken ❤️”
Naar aanleiding van alle commotie lanceerde Boekingzz een tof nieuw concept voor muzikanten én podia: “We werken aan een concept waarbij muzikanten met (grotendeels) eigen repertoire structureel kunnen spelen. Geen losse boekingen, maar een vast netwerk van podia die maandelijks ruimte maken voor eigen werk. Denk aan vaste avonden, duidelijke afspraken, eerlijke gages en gezamenlijke promotie. Het idee is eenvoudig: door samen te werken ontstaat continuïteit. Voor muzikanten betekent dat meer speelmomenten en zichtbaarheid; voor podia een herkenbaar, terugkerend liveconcept met nieuwe en eigen muziek.
Speel jij eigen werk? Of vertegenwoordig je een podium en wil je weten wat dit kan betekenen voor jouw locatie? Stuur een mail naar tonie@boekingzz.nl of bel/ app: 0611741424.”
Zoals gezegd, ik zal hierover binnenkort een artikel schrijven met wat meer Achterhoekse muzikanten, programmeurs en beleidsmakers. Mocht je tips hebben, laat het gerust weten. Voor deze editie sprak ik met Goya en SoularVibe.
Goya wil luisteraars meenemen op een muzikale reis
DOETINCHEM/ GAANDEREN/ ULFT - Afgelopen vrijdag 27 februari verscheen Brand New Day, de eerste single van de nieuwe EP Magic Carpet van de Achterhoekse band Goya. Het thema van de EP is open staan voor wat de dag je brengt, genieten van het moment en de rust vinden in jezelf en een wereld die alsmaar door raast.
De term Goya komt uit het Urdu, de nationale taal en lingua franca van Pakistan. “Het betekent zoiets als de kunst van het verhalen vertellen. Alsof je er zelf bij bent, het zelf beleeft.” weet drummer Joël Groen uit Gaanderen. “De EP-titel Magic Carpet sluit daar ook op aan aan. We willen de luisteraar meenemen op een reis door middel van onze muziek.”
De Doetinchemse bassist Dayenne Wielheesen schreef het nummer Away We’ll Go: “Het gaat over dat je moet genieten van het moment, van de dag. Alsof je op je een tapijt naar mooie plekjes vliegt.”
De Ulftse zanger Collin Daamen herschreef de tekst Brand New Day die nog door de voormalige zangeres, Evelien Scheers, was geschreven. Hij schreef zelf ook een nummer: “Clair de Lune is een love song over twee geliefden die op stap gaan in de natuur tot het maanlicht.” Glimlachend: “Onze gitarist Nicolas Bardou is Frans, vandaar.”
“Alle thema’s gaan over genieten van het moment, open staan voor wat de dag je brengt en rust proberen te vinden in jezelf,” vult Groen aan. “Het is een soort tegenbeweging van dat er tegenwoordig al zo veel moet. Er zijn zo veel prikkels, social media et. cetera. Het is goed om jezelf af en toe af te vragen wat er nou eigenlijk echt belangrijk is in het leven. Als een soort dieperliggende laag.”
De band maakte zelf ook een reis langs diverse muzikanten. “Na het vertrek van Evelien en Sjoerd (toetsenist red.), deed Collin auditie voor toetsen, maar hij bleek ook heel goed te zingen,” herinnert Groen zich over het toetreden van Daamen twee jaar geleden. “We hebben ook nog een tijdje een andere toetsenist gehad, maar die is ondertussen ook alweer gestopt. De nummers zijn tegenwoordig iets progressiever. We willen niet te veel in een hokje geplaatst worden.”
Binnenkort verschijnt ook de zelfgemaakt videoclip. Groen: “De beelden hebben we aan het eind van de zomer al gemaakt.”
Veel spelen is het stipje op de horizon van de band. “We hoeven echt niet wereldberoemd te worden, maar willen gewoon zomerse vibes brengen en op veel festivals spelen”, als Groen.
De EP wordt op 9 mei buiten bij het Ouhrlokaal op het DRU Industriepark gepresenteerd.
SoularVibe viert 10-jarig jubileum
ULFT – Op zaterdag 14 maart verandert het DRU Poppodium in één grote discotheek. De formatie SoularVibe viert haar 10-jarig bestaan met een groots opgezet spektakel: The Dance Classics Experience. Een avond vol soul, funk en disco die bezoekers mee terugneemt naar de gouden jaren ’70, ’80 en ’90. Ik sprak met Erwin van Remmen die al tien jaar de drijvende kracht is.
Wat begon als een persoonlijke ambitie om met meerdere muzikanten tegelijk te spelen, groeide uit tot een omvangrijk en energiek bandconcept. De initiatiefnemer Van Remmen en drummer van het eerste uur wilde al lange tijd een formatie neerzetten waarin ruimte is voor krachtige soul met blazers.
“Ik ben altijd liefhebber geweest van Britse en Amerikaanse power soul, het liefst met een stevige blazerssectie,” vertelt hij. Inspiratie vond hij onder meer bij bands als Tower of Power, Chase, Cold Blood, Average White Band en Earth, Wind & Fire. Ook artiesten als Rose Royce, Chic, Prince, Incognito, The Brand New Heavies en Electro Deluxe – met hun Amerikaanse frontman James Copley – vormden belangrijke voorbeelden.
Vanaf het begin koos hij ervoor om alles zelf te ontwikkelen en te organiseren: de muziekkeuze, de setlijst, het podiumplan, de techniek, boekingen en mediacontacten. “Eigenlijk alles,” zegt hij. “En per optreden heb ik vier keer de onderdelen van mijn drumstel in de handen en speel ik twee keer anderhalf uur muziek op één avond of dag.”
Repetities in Lichtenvoorde
Met een grote bezetting vraagt SoularVibe om structuur. De band repeteert doorgaans volledig bezet op de oneven woensdagavonden bij Euro Studio in Lichtenvoorde, de studio van Walter Niënhuis.
De repetities kennen een duidelijke opzet, maar blijven dynamisch. De drummer stelt vooraf het repetitieplan op. Tijdens de avond zelf nemen verschillende muzikanten het voortouw. “Er zijn altijd mensen die richting geven. Ik maak de opzet, en vervolgens gaan we mee in de flow van de repetitie.”
Muzikanten van het eerste uur en terugkerende gasten
In de loop der jaren speelden naar schatting zo’n zestig muzikanten mee in SoularVibe. Van de oorspronkelijke bezetting is de drummer zelf nog altijd present. “Dat ben ik, haha.”
Opvallend is dat meerdere oud-leden zijn teruggekeerd. Drie muzikanten sloten zich recent opnieuw aan. “Ze konden het niet missen.” Daarnaast verschijnen regelmatig gastmuzikanten op het podium, wat ook de subtitel verklaart: SoularVibe & Friends. Op 14 maart staat opnieuw zo’n gastoptreden gepland.
De discovloer als handelsmerk
Een vast onderdeel van het concept is de verlichte discovloer. Die ligt er al sinds het eerste optreden, vier jaar geleden. De komende show markeert het vijfjarig bestaan.
Het idee is om van de DRU-zaal een grote discotheek te maken in de sfeer van de late jaren zeventig en vroege jaren negentig. “Met alle glitter en glamour, zoals bij Studio 54 in New York of de IT hier in Nederland.”
Ook dichter bij huis waren er inspirerende voorbeelden, zoals discotheek Trinity in Terborg en Joy in Ulft. Het concept grijpt terug op de oorsprong van disco en het karakteristieke ‘four on the floor’-ritme, dat via België naar Amerika overwaaide en daar groots werd uitgebouwd. Een belangrijke rol in die verspreiding speelde het televisieprogramma Soul Train, dat soul- en dansmuziek nationaal onder de aandacht bracht.
Wat kunnen bezoekers verwachten?
Voor de komende editie is opnieuw een avondvullende show ontwikkeld, inclusief een Amerikaanse voice-over. Het programma bestrijkt de periode van post-soul en pre-disco tot de vroege jaren negentig.
Samen met DJ Peter Badenbroek, alias Bung Badi, wordt het een energieke avond vol disco- en danceklassiekers van eerdergenoemde artiesten. Het repertoire bestaat grotendeels uit volledige nummers, maar ook stevige medleys maken deel uit van de set.
“Het wordt een wervelende avond,” besluit de drummer. “We gaan er weer een groot feest van maken.”
Tickets zijn te koop via de site van de DRU.
3. Popopinie
Verwachtingscrisis in de Cultuurfabriek
In haar Boekenweekessay schrijft Doortje Smithuijsen over de verwachtingscrisis van millennials. Opgevoed als gewenste kinderen, grootgebracht met het idee dat ontplooiing vanzelfsprekend is, lopen zij vast in een werkelijkheid waarin huizen onbetaalbaar zijn en vaste banen schaars. Het probleem is niet alleen economisch, maar mentaal: de wereld voldoet niet meer aan het verhaal waarmee ze zijn grootgebracht.
Soms denk ik dat de DRU aan dezelfde crisis lijdt.
Ook hier is ooit een verhaal begonnen. Een voormalige ijzerfabriek werd getransformeerd tot Cultuurfabriek. Een complex met allure, professioneel geprogrammeerd, met foyer, receptie en zalen die niet zouden misstaan in een middelgrote stad. Het paste bij de tijdgeest: investeren, opschalen, vooruitdenken. Zoals babyboomers hun huizen kochten in een tijd dat de huizenprijzen laag waren en de groei vanzelfsprekend leek, zo werd hier gebouwd op optimisme.
Maar verwachtingen die niet meebewegen met de realiteit, worden vroeg of laat ingehaald. Subsidies werden niet geïndexeerd, kosten stegen wel. En recent klonk de pijnlijke constatering: er is geld uitgegeven dat er niet was. Dat is meer dan een financiële misrekening. Het is een botsing tussen ambitie en draagkracht.
Wat mij daarbij opvalt, is dat de discussie opnieuw vooral over geld gaat. Over tekorten, moties en onafhankelijke toetsen. Begrijpelijk. Maar onder die cijfers ligt een fundamentelere vraag: wat voor cultuur wil je eigenlijk mogelijk maken?
Twee jaar geleden schreef ik over Homo Ludens, de spelende mens. Huizinga stelde dat cultuur ontstaat in spel, in experiment, in het proces. Dat vraagt om oefenruimtes, jamsessies, kleine podia waar veertig man geen probleem is maar een succes. Vorig jaar stelde ik de vraag of de Cultuurfabriek daadwerkelijk cultuur fabriceert, of vooral programmeert. Het antwoord is nog steeds ongemakkelijk.
Zonder sterke onderlaag van creatie wordt een groot podium afhankelijk van kaartverkoop en horeca-omzet. Dan moet de exploitatie kloppen. Dan wordt cultuur een businesscase. En precies daar wringt het nu.
Misschien is de crisis bij de DRU dus niet alleen financieel, maar generationeel. Een project geboren in optimisme dat moeite heeft zich aan te passen aan nieuwe omstandigheden. Zoals millennials moeten leren dat het leven niet automatisch het script van hun ouders volgt, zo zal ook de DRU zich moeten afvragen wat realistisch is binnen de schaal van deze gemeente.
Volwassen worden is niet kleiner denken uit armoede. Het is opnieuw bepalen wat je werkelijk wilt zijn. Misschien begint dat niet met een sluitende meerjarenbegroting, maar met ruimte voor spel.
Meindert
Behind the Past
Een korte blik in het verleden duidt het heden
Met een EP release, een grote disco show en een popopinie, staat de DRU (weer) vrij centraal in deze derde editie. Laten we hem dan ook afsluiten met een kiekje uit de oude doos. Op deze foto zien we de nog jonge snuutjes van De Boetners die in 2016 vijf jaar bestonden. Ze speelden een toen een liedje bij de lancering van Behind the Corner radio.
Inmiddels bestaan ze alweer vijftien jaar en op vrijdag 13 maart vieren ze dat jubileum met een nieuwe ‘’uutgekleed’’ theatershow in Amphion. Tickets via de website.
Dat was hem! Heb je tips voor de volgende editie? Reply dan op deze mail.